در این نوشتار، مروری مستند بر زندگی علمی و معنوی حضرت آیتالله ناصری خواهیم داشت که بر اساس بخش زندگینامهی موجود در مقدمهی کتاب «آب حیات» تدوین شده است. این محتوا سیر حیات ایشان را از بدو تولد در اصفهان، هجرت به نجف اشرف، تلمذ نزد اساتید تراز اول فقه و عرفان و در نهایت بازگشت به میهن برای هدایت و تربیت نفوس مستعد بازگو میکند تا خواننده با ریشههای معرفتی و سلوک عملی این عالم ربانی آشنا شود.
حیات معنوی و علمی حضرت آیتالله ناصری
ولادت و ریشههای خانوادگی: عالم خودساخته و عاشق دلباخته، حضرت آیتالله ناصری در سال ۱۳۰۹ش در دولتآباد اصفهان دیده به جهان گشود. خانواده ایشان بهرهمند از علم و تقوا بود و پدرش، حاج شیخ محمدباقر، عالمی زاهد، وارسته و اهل عبادت بود که از محضر عالمانی گرانسنگ همچون آخوند کاشی، جهانگیرخان قشقایی و حاج آقا رحیم ارباب بهرههای فراوان علمی و عملی برده بود.
هجرت به نجف اشرف: مرحوم حاج شیخ محمدباقر برای ادامه تحصیل به نجف اشرف مهاجرت میکند و بدینسان برای آیتالله ناصری که در آن زمان چهارده سال داشته، فصلی نو و برگی زرین از دفتر زندگیاش رقم میخورد. پس از دو سال اقامت در جوار امیرمؤمنان (ع)، مادر به دیدار حق میشتابد و در جوار حرم مولایش آرام میگیرد. یک سال پس از رحلت مادر، پدر به ایران باز میگردد و فرزند هفدهساله خود را به امیرمؤمنان (ع) میسپارد. پدر پیش از ترک نجف، از برخی عالمان ربانی میخواهد که فرزندش را از یاد نبرند و در غیاب وی، به تربیتش اهتمام ورزند.
اساتید فقه و اصول: مجاورت حضرت امیر (ع) و ارتباط با عالمان وارسته، بهترین زمینه را برای رشد ایشان فراهم کرد. برخی اساتید سطوح عالی ایشان عبارتند از آیات عظام: امام خمینی، سید ابوالقاسم خویی، سید عبدالهادی شیرازی، سید محمود شاهرودی و میرزا هاشم آملی.
اساتید اخلاق و عرفان: ایشان در دوران اقامت در نجف اشرف، در اخلاق و معنویت نیز از محضر عالمان ربانی و انسانهایی وارسته همچون آیتالله سید جمالالدین گلپایگانی، حاج شیخ عباس قوچانی، حاج شیخ محمد کوفی، سید محمد کشمیری و حاج عبدالزهراء گرعاوی بهرههای فراوان برد.
بازگشت به ایران و فعالیتهای اجتماعی: حضرت آیتالله ناصری پس از سالیانی توشهاندوزی از محضر امیرمؤمنان (ع)، به امر استاد خود، مرحوم آیتالحق سید محمد کشمیری به ایران باز میگردد و در دولتآباد اصفهان به تربیت نفوس مستعد، تدریس فقه و اصول و تفسیر و نیز اقامه نماز جماعت و پاسخگویی به نیازهای گوناگون مردم میپردازد.
سلوک مهدوی: مجالس وعظ ایشان در محضر ارباب معرفت و معنویت، سازنده و مؤثر به شمار میآمد؛ بهویژه اینکه در کلامش عشق به یار غایب از نظر، حضرت بقیةاللهالاعظم (عج) موج میزد، به گونهای که هنگام ذکر و یاد حضرتش، عنان اختیار از کف میداد و اشک و آه را چاشنی سفره کلامش میکرد.
سفارشهای همیشگی: ایشان دلداده آن حضرت بود و پیوسته از او میگفت. ترجیعبند کلام او این بود که: «در هر حال، یابن الحسن را فراموش نکنید». همچنین «صدقه روزانه برای سلامتی حضرت»، «خواندن نماز امام زمان (عج) در هر روز» و «دعا کردن برای فرج آن عزیز سفرکرده» از سفارشهای همیشگی آیتالله ناصری بود که خود نیز مقید بود به آنها عمل کند.
سرانجام حضرت آیتالله ناصری پس از دههها مجاهدت در مسیر تربیت نفوس و ترویج عشق به امام زمان (عج)، در سال ۱۴۰۱ هجری شمسی دیده از جهان فروبستند.
مشاهده مجموعه کامل آثار مرحوم آیت الله ناصری
دیدگاه خود را بنویسید